دیده ام از غم نادیدن تو گریان است

سایبان از سرم افتاد و دگر طوفان است

بی تو هر دم تپش پنجره ها محزون است

واژه عشق ز توصیف وفا حیران است

سایه عمر گذشت و غم تو هست هنوز

خانه دل ز فراقت چه کم از زندان است؟

سوی من آی و قدم کنج خرابات گذار

آخر این غمکده با بودن تو خندان است

                                                                     سروده شده در ۲۷ اردببهشت ۸۶